pomagamykrzysiowi / Terapia i rehabiltacja / * Ergoterapia
 
   Terapia i rehabiltacja
      * BKK
      * Delfinoterapia
      * Dogoterapia
      * Hipoterapia
      * Kinezyterapia
      * Masaż klasyczny
      * Met. Weroniki Sherborne
      * Mobilizacja stawów
      * Neuro-odruchy twarzy
      * Stymulacja taktykalna
      * Terapia neuromotoryczna
      * Terapia ręki
      * Terapia Tomatisa
      * Wspomaganie naturalne
      * Ergoterapia
   Czym jest MPDz ?
   Gdy dziecko jest chore
   Historia Krzysia
   Status ON
   Warto poczytać
   Kontakt
   Do Matek...
   Patronat medialny
   RMW

Napisz do nas:


Tłumacz strony:


Zajrzyj tutaj:

*http://www.centrumelf.pl
*http://www.centrumapf.pl
*http://www.tecza.org/node/23
*http://www.acentrum.pl
*http://www.olinek.com.pl

Prawa autorskie
Wszelkie opublikowane materiały i informacje na tej stronie stanowią własność serwisu www.pomagamykrzysiowi.zafriko.pl (z wyłączeni cytatów i odwołań do innych autorów). Powielanie, kopiowanie lub inne wykorzystanie bez zgody właściciela serwisu jest prawnie zabronione (ustawa z dnia 4 lutego 1994r. - Dz. U. Nr 24 poz. 83 z późniejszymi zmianami).

 
Ergoterapia T e r e s a K A C Z A N Ośrodek Szkolno Wychowawczy Specjalny J. Korczaka Wrocław, ul. Parkowa 27 E R G 0 T E R A P I A - STYMULUJĄCA ROZWÓJ MOWY U DZIECI Z ZESPOŁEM DOWNA I INNYCH ANOMALIACH ROZWOJOWYCH. Korzystając z doświadczeń i pomysłów kolegów terapeutów z Niemiec i Szwajcarii oraz własnych chciałabym przedstawić Państwu zestaw różnych ćwiczeń ergoterapeutycznych mających na celu stymulowanie rozwoju mowy u dzieci z zespołem Downa i innymi anomaliami rozwojowymi. Ćwiczenia te należy potraktować, jako etap wstępny, przygotowujący do mówienia. Kładziemy tu nacisk na ćwiczenia ogólnorozwojowe, które usprawniają fizycznie dziecko. To bardzo ważny element w dalszym jego rozwoju. Ważne są w tym momencie funkcje zmysłów, które poprzez słuchanie, oglądanie, obmacywanie, smarowanie, mazanie, kąpiele, ślizganie, smakowanie, wąchanie usprawniaj się. Terapeuci niemieccy podkreślają, iż samo mówienie jest ściśle związane z motoryką. Konieczna jest więc planowana terapia motoryczna w ramach terapii językowej z uwzględnieniem indywidualnych wariantów. Ogólne ćwiczenia ciała, przede wszystkim ręki i palców (stąd ergoterapia) mają istotny wpływ na przebiegi ruchów narządów mownych, których mięśnie będą wzmacniane jeszcze bardziej dzięki specjalnym ćwiczeniom. "Język jest najbardziej złożonym osiągnięciem na jakie stać człowieka" - powiedziała Affolter niemiecka terapeutka. Upośledzenia mowy mają swoje korzenie w upośledzeniach procesów odbierania. Poprawna artykulacja wymaga specyficznych ruchów ust, języka i warg, co uwarunkowane jest przez poprawny plan tychże ruchów. U dzieci z zaburzeniami mowy często obserwuje się: ogólne opóźnienie rozwoju mowy oraz trudności w artykulacji. Integracja czuciowa jest stałym procesem, każdy wyższy poziom integracji wymaga osiągnięcie niższego poziomu integracyjnego. Zanim dziecko zrozumie wyrazy, musi ono zintegrować swoje zdolność odbierania bodźców dźwiękowych i zanim zacznie mówić, musi mieć dobry zdolność odbioru kinetyczno -propriocetywną Według J.AYERES rozwój mowy u dzieci z określonymi zaburzeniami westybularnymi jest spowolniały, chociaż mowa, kiedy pojawia się po raz pierwszy, jest często normalna. Wymowa wyrazów wymaga trzech podstawowych systemów sensorycznych - taktylnego, westybularnego i propriocetywnego. Wiele dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej nie może dokładnie wyczuć, gdzie znajduje się ich język i w jaki sposób dotykają się ich usta, tak więc można zrozumieć ich słowa jedynie z trudnością (AYERES - 1984 r.). Opóźnienie rozwoju mowy jest wynikiem sensorycznego zaburzenia integracji. Mówienie wymaga wykorzystania licznych funkcji czuciowo-motorycznych i dlatego zdolność mowy jest często opóźniona, kiedy jakiś wycinek mózgu nie funkcjonuje efektywnie. Mówienie, wymaga bardzo złożonego planowania ruchów, wynikającego z własnego wewnętrznego napędu. Przebieg procesów ruchu musi być tak uporządkowany, aby wydawane dźwięki tworzyły słowa. Dziecko musi podjąć tę decyzję w swoim własnym mózgu. Prawidłowa artykulacja wymaga precyzyjnych ruchów ust, języka i warg, podobnie jak poruszanie całym ciałem. Dlatego często zdarza się, że dzieci z zaburzeniami mowy często mają kłopoty z koordynacją ruchów oraz orientacji w przestrzeni. Aby temu zaradzić terapeuci na zachodzie bardzo wcześnie rozpoczynają stymulację rozwoju mowy u dzieci z zespołem Downa - jeszcze. przed ukończeniem szóstego miesiąca życia. Ja w swej pracy terapeutycznej staram się jak najszybciej dotrzeć do rodzica i nakłonić go do współpracy i pracy nad maluchem. Staram się, aby ćwiczenia mowy stanowiły dla dziecka przyjemność, a nawet rozkosz. Cel ten można osiągnąć w najróżniejszy sposób. Małym dzieciom oprócz codziennego masażu Castillo-Molares (przed karmieniem) zalecam kąpiele w krochmalu. Kontakt nagiego ciałka malucha oraz ciepła, lepka mieszanina wody i krochmalu dostarcza nie tylko pozytywnych zdrowotnych aspektów, ale przede wszystkim poprzez dotyk dziecka matki ręką, zabawy w wodzie, masaże wody uczy poznania własnego ciała, a także bezpieczeństwa. Dzieci poprzez te kąpiele stają się bardziej otwarte na każde inne ćwiczenia i formy terapii. Wykazują więcej własnej inwencji podczas zabawy. Inne ćwiczenia to ćwiczenia ramion i nóg oraz ćwiczenia rąk i palców. Ćwiczenia ramion i nóg; zataczanie koła, podskakiwanie, huśtanie, kołysanie, ślizganie należy przeplatać ćwiczeniami rozluźniającymi. Warte polecenia są takie ćwiczenia balansowania i ćwiczenia rozmachu obydwu rąk i nóg z użyciem lustra lub przy tablicy. Przykłady dla małych dzieci: mielenie kawy (autentycznie, najlepiej na początek wsypać odrobinę cukru), ścieranie, pranie, wyżymanie, wieszanie, granie na katarynce, zataczanie kręgów ramionami ( wiatrak ), naśladowanie lokomotywy, boksowanie, machanie chustką, dzwonienie dzwonkiem, podnoszenie stołu, strzepywanie rąk, huśtanie nogami, kręcenie tułowiem, udawania pajaca, kumkanie jak żaba, bieganie i szczekanie jak pies, stanie na jednej nodze jak bocian, udawanie pływania, (pływanie w wannie, lub na stole), wchodzenie i schodzenie ze schodów - uwaga! nie krokiem dostawnym, wchodzenie i schodzenie z kawałka klocka. Ręce i palce; mycie rąk, klaskanie, załamywanie rąk, zaginanie i wyprostowywanie palców, zamykanie pięści i pokazywanie poszczególnych palców, pstrykanie palcami, rozczapierzanie palców, stykanie czubków palców obydwu rąk, (tworzenie tzw. dachu), nakładanie i ściąganie czapki, naśladowanie rozkwitania kwiatu, budowanie mostu, domu, stołu, ławki, łódki, otwieranie i zamykanie książki, wiązanie wstążki, sznurowanie bucika, rzucanie krążkami, granie w piłkę. Ważnym jest, aby te ćwiczenia rozpocząć jak najwcześniej - wykorzystując zabawki, zabawę. Z czasem dla uatrakcyjnienia tych ćwiczeń wprowadzać do terapii ręki substancje zapachowe i kremy, pastę do zębów (najlepiej dla dzieci), farb, kisiele, krochmal, oraz bio-plastelinę, którą można przyrządzić samemu. Przepis na nietrującą bio-plastelinę: 1) 1/4 litra wody 2)1/2 kg mąki pszennej 3)3 łyżki oleju 4)5 łyżek czubatych soli 5)2 g siarczanu glinowo-potas owego (ałunu) / jedna płaska łyżeczka/. Wlać wodę do garnka, wsypać sól i całość rozpuścić na ogniu, dolewając zimnej wody (5 łyżek stołowych). Następnie ściągnąć garnek z ognia i dodać pozostałe produkty: olej, mikę i ałun, wszystko dobrze mieszając. Następnie wyjąć "ciasto" z garnka i zagniatać do otrzymania jednolitej masy. Plastelina jest gotowa!. Na plastelinie tej mocna wykonać cały szereg wspaniałych ćwiczeń, tworząc przeróżne elementy, wzory, kształty, figury wyzwalając przy okazji pracy dziecka spontaniczne zachowania, emocje, mowy - okrzyk zadowolenia, westchnienie podczas wałkowania, chwilę zadumy nad dalszym krokiem działania itd. A oto kilka przykładów ćwiczeń: 1.Tak przyrządzony jeszcze ciepły kawał (wałek) plasteliny dajemy dziecku do rąk prosząc o ugniatanie. Nie zawsze to ćwiczenie udaje się. Małe, wiotkie rączki z ledwością dotykają masy. Wtedy należy ugniatać plastelinę wraz z rączkami malucha. 2.Następnie należy przystąpić do jej ugniatania (na stole, podłodze) od nadgarstka • do środka ręki - w kierunku palców ruchem kołyski, mocno akcentując czubkami palców wgniecenie. palce palce palce palce Obserwować w tym czasie jak zmienia się mimika twarzy dziecka. Od grymasu do zadowolenia, westchnienia, rozprężenia, przygryzania warg, uśmiechu, spontanicznej mowy. 3.Tak rozgnieciony (rozwałkowany rękami "placek") można jeszcze wałkować wałkiem do ciasta. (Cały ciąg ćwiczeń musi być ukierunkowany, terapeuta, wolno krok po kroku dyktuje dziecku podążając za nim co dalej warto zrobić, np.: Kasiu zrobimy smaczne ciasteczka dla mamusi, takie same jak robi babcia Zosia. Będą pyszne. Mniam, mniam - tutaj terapeutka i dziecko oblizuje się). 4.Uwaga! Ciasto należy tak wałkować, aby palec kciukowy obejmował rączkę wałka. Wałkując "ciasto" - śpiewamy kulu, kulu, lulu, lulu, robimy ciasteczka. Następnie używając domowych foremek do ciast lub większego plastikowego kubeczka wyciskamy wzory "ciasteczek". 5.Uwaga! wyciskając "ciasteczka" naciskamy całą otwartą dłonią wykonując lekko ruchy w lewo i prawo. Tak odciśnięte wzory "ciasteczek" delikatnie wyciągamy i układamy z boku. 6.Można zabawić się jeśli dziecko jest starsze w odnajdywanie miejsc wyjętych ciastek. 7.Tak przyrządzone "ciasteczka" można udekorować (fasolą, kukurydzą, słonecznikiem, grochem) wsadzając kolejno ziarenka w głąb masy Pomaga to w - uczeniu precyzji ruchu - wyrabianiu koncentracji - pracy nad chwytem pensetkowym - inwencji dziecka w wyborze oraz własna kompozycja. Tak "wykonana praca" winna być oceniona. Dziecko próbuje ocenić się samo - My mu w tym pomagamy. "Kto zrobił tak smaczne ciasteczka? dla kogo?, itd. Tak przyrządzone "gotowe wypieki" układamy na tekturce. Po dwóch dniach będą jak gdyby były wypalone w piecu - plastelina tężeje i stygnie do twardości kamienia. To jeden z przykładów ćwiczeń. Jest ich o wiele więcej, chociażby pieczątki palcowe, przy myciu farb, wykonanie figur, kluseczek, cięcie kawałkiem plastikowego lub drewnianego noża, wysadzanie kawałkami kolorowej bibuły, waty, malowanie palcem lub kawałkiem gąbki itd. Inne formy zajęć z ergoterapii to różnego rodzaju wypełnianie pojemnika, tektury, kartonika - pastą do zębów, kremem, gęstym krochmalem lub kisielem. 1.Rozprowadzanie całymi dłońmi lewą i prawą na całej powierzchni. 2.Wykonywanie ruchów od siebie i do siebie. 3.Wykonywanie różnych wzorów wszystkimi palcami "tworzącymi szczyptę" lub każdym oddzielnie - pracują na zmianę raz lewa raz prawa ręka. Wspaniałe efekty daje tego typu zabawa na lustrze (na pulpicie, lub wiszące lustro), wtedy wykonując odpowiednie ruchy np. koliste z rozmachem mogą pozwolić na artykulację np.. głoski o cicho, głośno, z krzykiem, szeptem. Dziecko wykonując odpowiednie ruchy na lustrze obserwuje naszą twarz, naśladując nasze ruchy (ruchy narządów artykuł.) 4.Jeśli warunki ku temu służą można rozsmarowując kisiel na półmisku od czasu do czasu pozwolić na zlizywanie go z rąk. Innym niezmiernie ważnym podczas zajęć z ergoterapii są kolorowe farby. Mobilizować dzieci do malowania bardzo wcześnie. Nie wolno jednak we wczesnym stadium używać pędzli - malować całą dłonią, palcami lub kawałkiem gąbki. Używać wręcz agresywnych, rażących kolorów. Nie używać szarości i czerni. Rysować duże kształty, z dużym rozmachem stopniowo przechodząc do mniejszych. Zawsze nazywać czynność wykonywaną, komentować, używać środków dodatkowych, np. malując z dzieckiem las, słuchaliśmy jednocześnie delikatnie puszczanej muzyki ze śpiewem ptaków. Zasadą musi być kontakt z dzieckiem wspierany stymulacją językową, tzn., że każda czynność wokół dziecka jest okazją do mówienia do niego. Uwaga!! Obowiązuje prawo autorskie – materiał może być wykorzystany tylko do celów rehabilitacji dziecka.  
Copyright ©2014 by pomagamykrzysiowi
Kreator Stron www